Het wordt mooi!

Jaaaaa.... het wordt mooi! We hebben de woonkamer ondertussen ingericht, zelfs de schilderijen en de lampen hangen! We moeten alleen nog zien uit te vogelen hoe we de twee plafond lampen die nu op één schakelaar zitten van elkaar kunnen scheiden zodat we niet steeds groot licht aan hoeven als we het eetkamertafel licht aan willen. Op de logeerkamer na is alles redelijk ingericht, we moeten nog wel hordeuren ophangen en schilderijen ophangen maar het lijkt al een echt huis. De logeerkamer is meer een jungle dan het bos aan het eind van onze tuin (mooi gezecht Annemieke!). Je kunt er niet normaal lopen en ik doe echt mijn ogen dicht als ik er naar binnen moet.... hahahaha, alleen stoot ik me dan heel veel, dat is ook niet handig....
We voelen ons steeds meer thuis, en al zo op ons gemak dat we de afgelopen week al een paar keer mensen uitgenodigd hebben. Het is echt zo ongelofelijk hoe groot verschil het maakt dat je je eigen huis hebt. En hoe snel je vergeet wat een armoede en een ongelukkigheid met alle stress het eerst was. Ik begin een vermoeden te krijgen van wat mensen altijd zeggen over bevallingen, dat het afschuwelijk is maar dat je dat heel snel weer vergeten bent. Ik kon me daar nooit echt wat bij voorstellen, maar nu ervaar ik het zelf, al is dit natuurlijk duidelijk van een andere orde. Ik kan me echt niet meer herinneren hoe het ook al weer was, met de leenspulletjes hier te zitten. Het is zo logisch en gewoon dat het is zoals het nu is.

We hebben de afgelopen drie weken wel zo'n beetje opgesloten gezeten in huis om alles een plekje te kunnen geven. Het waren zo bizar veel dozen, onze enige prioriteit was al die dozen het huis uit krijgen zodat we weer wat lucht kregen om te ademen, en toen vervolgens om zo snel mogelijk de meubels op hun plek krijgen om al die spullen kwijt te kunnen... hahahaha je had ons moeten zien, je had je rot gelachen. Ergens in alle rotzooi heb ik ook nog besloten even een muur in de woonkamer en slaapkamer te verven. Alles was spier wit en we hebben witte meubels, dus het werdt heel kil, ik had terracotta verf meegestuurd, dus dat heb ik op de muren gesmeerd en ik moet zeggen, het is echt heel mooi geworden! Het geeft een hele warme, geborgen sfeer.
Zondag hadden we het even helemaal gehad, dus we besloten op het strand te gaan lunchen. Komen we daar aan, begint het te regenen :( Dat was heel jammer, maar we zijn toch gebleven en besloten onze lunch dan maar in de auto op te eten, met uitzicht op zee...

We vonden dat we nu wel even een weekeindje vrij hebben verdient. Taco is vandaag en morgen in Libreville voor vergaderingen, en we hebben besloten dat ik daar morgen middag ook heen vlieg en dat we dan lekker een weekeindje weg gaan. Lekker uit eten en shoppen! Even niet klussen, heerlijk.

Ik ga nu naar het dorp shirts ophalen, keuken spullen kopen en de planten 'winkel' proberen te vinden....
Groetjes! Petra

zithoek


eetkamertafel


barkast & buro


uitzicht vanuit de hangmat

Een roerige week

Er is weer veel gebeurd sinds ons laatste bericht, dus het is weer hoog tijd voor een nieuwe update. De staking van vorige week is na een week beëindigd. Niet omdat er een akkoord is gesloten, maar omdat het leger met een helikopter is gekomen en het vliegveld weer heeft vrijgemaakt. Het klinkt heftiger dan het is, er is geen geweld gebruikt, er waren geen dreigingen voor ons en er zijn sinds die tijd geen nieuwe stakingen geweest en de sfeer is weer normaal hier.

Dacht ik vrijdag dat alles weer ‘normaal’ was hier, belde Petra me op het werk om te vertellen dat er een bosbrand vlak bij ons huis was; ik dacht het zal wel meevallen en trouwens ons huis staat vlak bij het huisje van de bewaking, dus als er iets aan de hand is dan zouden zij het wel melden en oplossen. Maar toen ik twee uur later in de lunchpauze naar huis reed, zag ik dat het geen gewone brand was. Het is heel normaal hier om aan het einde van de droge tijd de velden met verdroogd gras en planten in de brand te steken. Hierdoor raak je mooi de oude begroeiing kwijt en krijg je een laag as, die heel vruchtbaar is en waar dus in de regentijd weer van alles kan groeien. Je ziet hier dus regelmatig een veld in de brand staan en dat is niets bijzonders. Maar nu waaide het wat harder dan normaal en het vuur was daardoor veel heviger dan normaal. Aan de andere kant van de weg tegenover het kamp stonden zelfs al een paar bomen en struiken in de brand en dat zie je normaal niet. Toen ik het kamp opreed naar ons huis schrok ik nog meer. Het vuur was overgeslagen naar het kamp en het veld recht voor ons huis stond ook in de brand. Dit is dus niet normaal, want op het kamp hebben we gewoon mannetjes die het gras maaien. Het vuur kroop heel langzaam richting ons huis en, maar de lokale bewaking en brandweer deden niet echt veel, met een emmertje, wat natte doeken en een paar takken probeerden ze het vuur een beetje te sturen en verder moest het maar gewoon uitbranden. We vertrouwden het niet en hebben dus maar een tuinslang geleend bij een collega, zodat we onze eigen tuin nat konden houden. Na een paar uur werd het inderdaad wat minder en was het gevaar weer wat geweken. Het vuur aan de overkant van het kamp heeft nog wel twee dagen doorgebrand dus we hebben nog lekker een tijdje in de rook gezeten.

Zaterdag wilden we lekker uitslapen, maar helaas. Om half 8 werd ik wakker gebeld dat onze container was aangekomen en dat ze hem zo zouden komen brengen, of dat goed was. Wij snel opgestaan en ons aangekleed en wachten, wachten en wachten. Kwamen ze uiteindelijk pas om 11 uur, omdat ze eerst nog twee containers naar andere huizen moesten brengen. Helaas mochten we de container nog niet openmaken, want we moesten wachten totdat de douane komt en die komt pas in de loop van de week. ’s Middags zijn we lekker met z’n tweeen naar een van de stranden geweest , stoeltje, boekje en koelbox mee en heerlijk genieten van het mooie weer. We hadden eindelijk een dag zonder wolken en daar moet je dan ook gebruik van maken. Ik was helaas vergeten om mijn schouders in te smeren en ben dus goed verbrand – een goede les, altijd alles goed insmeren hier, want de zon op de evenaar is echt moordend. Zondag zijn we gaan fietsen, wel bijzonder hoor om te fietsen door een tropisch regenwoud en het gevoel te hebben dat er elk moment een olifant uit de bosjes kan komen stappen. We hebben wel veel olifanten poep gezien, maar gelukkig geen olifanten zelf.

Maandag en dinsdag was er veel onduidelijkheid over de douane. Ze zouden dinsdag komen en vrijdag weer weg gaan en in die tijd vier containers controleren, maar niemand wist wanneer welke container. Van andere mensen op het kamp hadden we gehoord dat ze soms heel moeilijk doen, alle dozen en bonnetjes willen controleren, dus dat kan wel even duren. Dinsdagmiddag om 3 uur belde Petra ineens op dat de douane voor de deur stond en heel boos in het frans zat te klagen dat er nog geen verhuisploeg aanwezig was. Ik ben maar snel terug gereden en toen ik thuis kwam was de container net open en waren er al mannetjes aan het slepen. De douane zat rustig op een stoel in de schaduw te kijken, dus ik heb maar vriendelijk dag gezegd en gevraagd of ze wat wilde drinken. Ze heeft 5 minuten naar de bonnetjes gekeken en een uur gezeten en toen was ze weer weg – echt dus geen enkel probleem. Na twee uur was de container leeg, maar toen hadden we het volgende probleem, dat er zo’n 360 dozen met spullen in ons huis stonden tussen de geleende meubels van Shell en dat je dus echt geen kant meer op kon in ons huis. Om ruimte te maken hebben we meteen gebeld om te vragen of ze de spullen van Shell konden ophalen. Maar helaas omdat het al tegen het einde van de dag liep konden ze maar een paar dingen ophalen en de rest moest wachten tot woensdag – daar zaten we dan tussen de dozen. Uiteindelijk zijn we de hele week bezig geweest met uitpakken, dingen weer in elkaar schroeven en op hun plek zetten. We hebben ons verbaasd over hoeveel spullen we hebben en vragen ons af waarom we zoveel hebben meegenomen – je hebt hier echt niet zoveel nodig. We hebben in Vlaardingen best wel veel weggedaan, maar niet genoeg blijkbaar.

Nu is het huis redelijk aan de kant. Alle grote meubels zijn in elkaar gezet en staan op hun plek, de meeste dozen zijn uitgepakt, Petra heeft twee muren geverfd, de tv, stereo, dvd en computer zijn weer aangesloten en we hebben de meeste dingen weer teruggevonden. De komende week moeten we nog de laatste dozen doen en de schilderijen en lampen ophangen.

Nu de meeste spullen weer op hun plek staan, voelt het wel steeds meer als ons huisje. Het is leuk om je oude en vertouwde spullen weer terug te krijgen (na 3.5 maand!) en het is ook heel leuk om de nieuwe spullen eindelijk te kunnen zien en gebruiken. Als het huis af is zullen we wat mooie foto’s maken en hier plaatsen, maar voor nu moeten jullie nog even geduld hebben en zal ik alleen wat foto’s van afgelopen week posten.

Groeten Taco

Taco is weer thuis

Het was een heel avontuur, maar het is Taco gelukt weer thuis te komen. Hij zou maandag ochtend van Libreville naar Gamba vliegen, maar vrijdag zijn de brandweermannen van het vliegveld in staking gegaan en zonder brandweer wordt er niet gevlogen. Er zijn nu gesprekken gaande tussen de stakers, de bonden, de overheid, Shell en de aannemer... hopen dat dat iets oplevert. Maar goed, ze staken dus nog steeds. Uiteindelijk zijn een aantal mensen dinsdag via Rabi, een olieveld meer in het binnenland ingevlogen, van daar moesten ze een paar uur in de auto over niet al te beste wegen en daarna nog een uur met de boot. Taco zei dat het een mooie tocht was, ze hebben buffels en een mega grote slang gezien. Maar het is wel erg vermoeiend en niet leuk om zo naar huis te moeten komen. Er zitten ondertussen heel veel gezinnen vast in Libreville en Parijs. Ze willen hen de lange rit niet aandoen en daarnaast kun je hier haast niet meer weg als je er eenmaal bent, dus willen ze niet meer mensen hierheen brengen dan nodig is. Het is nogal een gedoe, ben benieuwd waar het op uit gaat draaien.

Maar we hebben goed nieuws gekregen vanochtend. Onze container staat op de boot! Dat is heel erg mooi, die zouden we dus het weekeind voor de deur moeten hebben. Het is dan alleen afwachten wat de douane doet, gezien het feit dat die in moeten vliegen om te controleren.... en er niet gevlogen wordt.... (het is echt ongelofelijk... wat een ellende om je spulletjes te krijgen...)

Wat ik verder nog heel leuk vind is dat we sinds het weekeind een aanloop poes hebben. Een grijze cyper kater. Hij lijkt me nog jong, zeker niet ouder dan 5. Ik heb geen idee of ie van iemand is, maar hij komt in ieder geval heel veel liefde tekort. Tenminste, dat vindt ie zelf. Hij schreeuwt de hele boel bij elkaar dat ie geaaid wil worden. Taco vind het maar een lastpak, maar hij is echt heel lief. Ik heb 'm Moppie genoemd en kan het goed met 'm vinden. Het enige is dat ie heel schichtig is, en hij is bang geslagen te worden waardoor hij soms bijt.
Hij mag van mij niet binnen komen, maar hij zit de hele avond tegen het gaas van de veranda aan te kroelen en tegen ons te praten, en ik praat dan gezellig terug en af en toe ga ik 'm een aai geven. Gezellig.

Onze tuin begint er steeds een beetje meer als een tuin uit te zien. De tuinman is twee keer geweest, dus alle bladeren zijn opgeharkt (dat was echt mega veel werk, ik heb geen foto van de berg gemaakt, maar die was echt bizar hoog) en hij heeft hier en daar wat gesnoeid. En de afgelopen week is het gaan regenen. Het regent nu bijna elke dag wel een uur en het gras begint alweer kleur te krijgen! Nu wil ik het opnieuw gaan organiseren, wat planten en struiken verzetten en wat nieuwe dingen kweken en dan wordt het echt onze tuin. Heb er helemaal zin in!

Ik ga nu snel koken. Taco belde dat ie onderweg naar huis is en hij zal wel honger hebben.
Groetjes!

In het nieuws

Survivor Gabon Cast Revealed Lees meer